بگـــــــــريد  

تابكــــي مـــــرغ دل اندر چمـــــن جان گريــــــد

چون يتيم پشت پدر اين دل نالان گريد

نيست آن چشم كه از بهر خدا قطرۀ اشك

پـــــي سردرگمي ملت افغــــان گريد

كيــــست آنكس كه كند صـــرف نظر از دالر

بهر آينده اين قوم پريشـــــان گريد

سيـرترنيست به همه گيتي زافغانســـتان

درد اينجاست كه رهبرزپي نان گريد

متحـــــــرك به نظــــــرگشـــــت زخـــون درياها

نيست آن چشم كه از بهر شيدان گريد

مـــــــــااگــــــركوته نسازيم زاشغال گردست

رسد آن روز كه اين خاك به مايان گريد

تاركـــي خواب گران خواب گران خواب گران

پيــــــــرمـــــردان نتوانند جوانان گريد

ايـــن چنيـــن باشــــد اگر كار وطــــن بعــــداز اين

اشك شوق بررخ دشمن چه خندان گريد

كمال الدين  " سخي زاده

آسمان زيباست آما دوست ندارم

دنيا قشنگ است اما دوست نددارم

لحظات احساس برانگيز است اما دوست ندارم

زندگي دروغ گوست ، بي وفاه ست ، فريبكاراست ، بي ارزش است ، مكار است ، اما دوست دارم .

چون زندگي مرا مجال ميدهد ، تا موجودي را خطاب كنم   مادر ، مادر باز هم  مادر .

زندگي را با اين همه بدي ها در آغوش ميگيرم

مرا مادرم در آغوش ميگيرد

مرا دوست دارد ، زندگي خوش آيند است

مرا ناز ميدهد ، فكر ميكنم همه دنيا از آن من است

مرا كه ( جان ) ميگويد ، جهان ميبخشد

مادرآغازم از توست ، انجامم از توست

تو از بهر من آمدي ، من از بهرتوميمانم

پس همين حالا اقرار به زبان ميكنم و تصديق به قلب

ترا دوست دارم بدون كلمه ( بسيار )

ترا دوست دارم بدون شكي

ترا دوست دارم بدون حدي

ترا دوست دارم از جان و دل

همه حجراتم فرياد ترا دوست دارم را ميزند .

ترا دوست دارم ، فقط ترا ........

احمد ذكي   " قرباني "

خواب یا بیدار؟ این دیوار تا کی؟ یار! تا کـی؟

بی خبر از یار بودن، یار! تاکی...یار! تا کـی

عشــق بالاپـوش خود را در کجا از بر بر آرد

منتظـر در جـاده ء رگبـار تا کــی، یار! تا کی

کـی کلـید خانـه ء مـا یـــک ســلام تازه گـردد؟

در پـس بـن بست ها دیـدار تا کـی...یار! تا کی

خانه یـی خواهم - ولو یک خانه ء تنگ کرایـی

زیستن در هوتـل پنــدار تا کـــی؟ یـار! تا کــی

سر به زانویم گــذاری...گــاه بوســه...گاه قصه

دلخوشی با قصه در بازار تا کی ؟ یار! تا کــی